Loekie - Stoppen met roken dagboek

Naar aanleiding van een lief privébericht van 'ikke' laat ik hier even weten dat het inmiddels weer prima met me gaat! Ik kan de peuken weer prima weerstaan, wat zeg ik: ik taal er niet naar. Dat zal ook wel een ietsiepietsie te maken hebben met de gelukkige omstandigheid dat ik opnieuw in verwachting ben geraakt en daar volle bak van geniet! Volgende week donderdag een eerste echo, waar wij erg naar uitkijken. Daarnaast had ik vandaag nog een 'opsteker' om rookvrij te blijven. Ik neem examens af en één van de kandidaten was een verstokte roker, zoals de graflucht die om hem heen hing bij binnenkomst al direct duidelijk maakte. Hij was erg onrustig en gestresst, dat benoemde hij ook zelf, maar ik zag dat die onrust toenam naarmate het examen vorderde, waar dat bij 'normale' examenvrees juist eerder afneemt naarmate men langer bezig is. Kortom: meneer werd geplaagd door afkickverschijnselen en kon nog maar aan één ding denken: een peuk. We hebben hem tussendoor maar even laten roken, maar het was wel weer een herinnering voor me aan de tijd als roker en ook wel een schok om te ervaren hoe je daar als niet-roker tegenaan kijkt. Ik vond de man maar een stumper.....

Anyway, ik hoop dat jullie het allemaal rookvrij (weten te) houden en alvast heel fijne kerstdagen en een heel mooi 2011 gewenst!

Na 14 rookvrije maanden (en elf sinds mijn laatste terugval) heb ik weer dagelijks ´zin in een sigaret´. Ik weet dat mensen die pas relatief kort gestopt zijn dit soort berichten vreselijk deprimerend vinden, zo van: gaat het dan nooit over? Jawel, ik vind van wel. Maar inderdaad niet voor 100%. Ik ben op een punt waar ik sinds ik op mijn veertiende begon met roken niet meer geweest ben: ik heb al geruime tijd geen nicotine meer in mijn bloedbaan gebracht. Dit geeft mij een onafhankelijkheid die ik in de tussenliggende 17 jaar niet gehad heb. Ik heb nu geen actieve nicotineverslaving meer, dat is mijn herwonnen vrijheid. En ik wéét met mijn verstand dat ik die vrijheid en alle voordelen die daarmee verbonden zijn weer inlever op het moment dat ik dat 'ene sublieme peukje' opsteek. Maar dat is mijn verstand. Mijn verslaafde hersencellen blijven mij wijsmaken dat de beste remedie tegen welk probleem dan ook een sigaret is. Momenteel zit ik niet lekker in mijn vel. Het weer is somber, ik voel me zeer teleurgesteld over een uitblijvende zwangerschap en ik heb een veeleisende baan, die weliswaar erg leuk maar ook vermoeiend is. En het antwoord op vermoeidheid is - jawel - een shot nicotine. Teleurstelling kan ook het beste weggerookt worden, net zoals verveling, irritatie, jaloezie en verdriet.

Wat mij wél helpt, is het vertrouwen in mezelf - gestaafd door mijn rookvrije status - dat het me lukt om die sigaretten op veilige afstand te houden. Toen ik nog rookte, leek het opgeven van sigaretten een onmogelijke zaak. Intussen is niet roken voor mij de normale status geworden, af en toe onderbroken door een oprisping van het nicotinemonster. Waarom ik er de laatste week meer last van heb dan in de maanden daarvoor weet ik niet precies. Ik weet wél wie deze krachtmeting gaat winnen: ik!  Hou vol allemaal, ook als het niet meevalt. Het is écht de moeite waard om de rookaanvallen te doorstaan en rookvrij te leven.

Goedemiddag allemaal!

Ik kom hier niet veel meer, want het niet roken is helemaal ingeburgerd in mijn leven, wat natuurlijk geweldig is. Vorig jaar op 18 september besloot ik na dat eerste ochtendsigaretje op de dag van de terugreis van een stressvolle vakantie met mijn schoonfamilie om te stoppen met roken, onder het mom: als het me lukt om nu niet te roken, dan heb ik al een heel goed begin gemaakt. Drie weken later ontdekte ik dit blog, wat me door veel moeilijke momenten heen heeft gesleept. Helaas toch nog een terugval gehad in januari van dit jaar, maar de draad van het niet-roken snel weer opgepakt. Nu sta ik op dat punt dat ik me toen voorstelde: een jaar later, zonder die eeuwige sigaret in mijn hand c.q. mond! Om het te vieren heb ik gisteren een paar hardloopschoenen gekocht en ben begonnen met start to run. Ik ben namelijk wel 12 kilo aangekomen en die kilo´s wil ik nu weer kwijt. Ik heb er namelijk last van. Maar als ik kan stoppen met roken, dan kan ik ook afvallen! Ik wil iedereen die minder ver is in het stopproces een hart onder de riem steken, want het is te doen en het is de moeite meer dan waard! Ik geniet er nog elke dag van dat ik vrij ben, niet meer in de klauwen van de verslaving hang en dat ik als het guur weer is lekker binnen kan blijven. En wat ik echt kicken vind is dat mijn beste vriendin twee weken geleden ook gestopt is!  Hou vol allemaal en geniet er ook van!

Liebe Leute,

Gefeliciteerd allereerst iedereen die vandaag weer rookvrij heeft doorgebracht: een geweldige beslissing die uiteindelijk steeds makkelijker wordt en elke dag meer voordelen met zich meebrengt. Voor degenen die vandaag wel hebben gerookt: jammer dat het vandaag niet gelukt is om uit die cirkel van zelfbedrog te stappen, maar morgen is gelukkig weer een nieuwe dag, met nieuwe kansen!

Zelf schrijf ik hier weer eens een blog omdat ik voor het eerst in lange tijd alweer een week of wat wordt geplaagd door de beroemde ´zin om te roken´. Nu houdt deze 'zin' na zo'n lange rookvrije periode gelukkig heel iets anders in dan in de eerste weken van het rookvrije bestaan, maar niettemin ervaar ik hem als vervelend en natuurlijk - as ever - als gevaarlijk. Want we weten hier allemaal hoe makkelijk het is om er weer een op te steken, toch?  De afgelopen drie weken zijn voorwaar niet gemakkelijk geweest. Mijn vakantie begon met de definitieve bevestiging van een foutgelopen zwangerschap die bovendien - ondanks een bloeding van meer dan vier weken - niet uit zichzelf mijn lichaam verlaten had. Dus ik kon via een dagbehandeling een curettage ondergaan, de eerste opname in een ziekenhuis ooit en ook de eerste keer dat ik onder narcose moest. Doodsangsten heb ik uitgestaan. Uiteindelijk viel het natuurlijk enorm mee, zoals meestal bij dingen waar je als een berg tegenop hebt gezien. Niettemin teleurstellend om tien weken te hopen op een baby die er dan niet komt, en alles tot dat punt 'voor niets' te hebben doorgemaakt. Anyway, weinig tijd om stil te staan want de dag erna kwam ons vakantiekind, een 6-jarig jochie dat overgeplaatst werd vanuit een ander gezin. Een heerlijk ventje, maar wel energieslurpend en de 'vakantie' werd voor ons eerder een voltijdse baan. Donderdagavond ging hij naar huis, vrijdagochtend kregen we een bevriend (en 6 maanden zwanger) koppel op bezoek, vrijdagavond kreeg ik de griep, gisteren op de bank gelegen en vandaag weer aan het werk. Waar komt roken om de hoek kijken? Tja, waar niet? Het is heel vreemd. Als ik langs iemand kom die echt aan het roken is, trekt het me niet aan. Ik vind het eerlijk gezegd stinken. Maar het is weer dat beruchte 'idee' van wat een sigaret mij kan bieden: rust, troost, een houding, een pauze op een drukke dag, 'iets' van mezelf..... En last but not least: een remedie tegen die klote-blaf-hoest die mij al twee dagen in zijn greep houdt! Sinds ik niet meer rook heb ik de indruk dat ik veel vaker verkouden ben en moet niezen c.q. hoesten dan toen ik nog wél rookte. Herkent iemand dat? Door een half pakje weg te te paffen, verstopte ik mijn longen waarschijnlijk dermate dat ik geen trilhaartje meer overhad, maar per saldo leidde dat tot de gewaarwording dat ik minder vaak ziek was. Ik peins er niet over om alle voordelen van mijn herwonnen vrijheid weer in te leveren voor een ziekmakende, geldverslindende en gore verslaving als roken, maar toch: het zit me dwars. Jullie?

Hoi lieve mede(s)toppers,

Ik ben al een tijdje niet meer op het blog geweest, ook omdat het niet meer roken voor mij intussen een gewoonte geworden is Met het lekkere weer heb ik heus wel eens zo´n momentje waarop ik de gedachte langs hoor komen van die wonderbaarlijke éne, die ontzettend lekkere en intens-bevredigende sigaret, die zo perfect bij dit goddelijke moment in het zonnetje zou passen. Maar dan kijk ik om me heen naar de mensen die niet alleen dat éne magische sigaretje uit mijn fantasie aan het roken zijn, maar ook al die andere die daaraan vastzitten. En dan ben ik oprecht blij dat ik dat niet meer hoef. En ik besef dan ook perfect - misschien ook wel juist doordat ik ben teruggevallen in januari - dat er maar één hijsje voor nodig is om opnieuw te moeten vechten tegen het gevoel te moeten roken.  Dus dan voelt het ook niet alsof ik niet zou mógen roken, maar dat ik er niet meer voor kies. En dat is nog steeds hét geheim voor mij om duurzaam rookvrij te kunnen blijven. In mijn vorige blog kondigde ik aan dat ik zwanger was, maar helaas hebben wij gisteren een echo gehad waarop geen hartactie te zien was. Het zou eventueel kunnen dat ik korter zwanger ben dan berekend en daarom moeten we over twee weken terugkomen met een kleine kans dat er dan alsnog een levend kindje te zien is. Het is heel naar nieuws, natuurlijk, maar ik denk er geen seconde aan om weer te gaan roken. En daar ben ik dan weer trots op. Ik heb nog steeds goede hoop dat het goedkomt en anders lukt het de volgende keer vast. De aanhouder wint, zeggen ze toch? Ik wens jullie allemaal een heel fijne en rookvrije dag!